Η συμφωνία που υπεγράφη εχθές μεταξύ Αρμενίας, Αζερμπαιτζάν καί Ρωσίας, αποτελεί μία στρατιωτική νίκη του τουρκικού επεκτατισμού, που αλλάζει καθοριστικά τα δεδομένα στην περιοχή του Καυκάσου.  Μεταξύ άλλων αποδεικνύει ότι ο Ερντογάν δέν είναι τόσο απομονωμένος όσο η ελληνική κυβέρνηση θέλει νά τον παρουσιάζει, ούτε τόσο “τρελός” όσο τα ελληνικά ΜΜΕ θέλουν να τον σκιαγραφούν. Κινείται μεθοδικά καί δραστήρια, σημειώνοντας στο πηλίκο θετικά αποτελέσματα σέ σχέση μέ τους διαχρονικούς στόχους του τουρκικού επεκτατισμού.
 
Το ερώτημα που τίθεται πλέον ακόμα πιο επιτακτικά, μετά και τις σχετικές αναφορές του αμερικανού πρέσβη στην Ελλάδα, είναι το πόσες θυσίες είναι διατεθειμένη η Δύση να προσφέρει, προκειμένου νά κρατάει την Τουρκία εντός των κόλπων του ΝΑΤΟ. Σημαντικοί σύμμαχοι της Δύσης στην περιοχή, έχουν ήδη θυσιαστεί στο βωμό αυτού του στρατηγικού στόχου. Εχθές οι Κούρδοι της Συρίας, σήμερα η φιλοδυτική κυβέρνηση της Αρμενίας. Τί ακολουθεί άραγε;
 
Η ελληνική κυβέρνηση, παρακολουθώντας την τύχη της αντίστοιχης αρμενικής, καλό είναι να σκεφτεί σοβαρά τό παραπάνω ερώτημα, θετοντας εμφανώς τα στρατηγικά όρια της Ελλάδος, που φυσικά δέν μπορεί νά είναι “η παραμονή της Τουρκίας στη Δύση… πάση θυσία”. Η δε νέα αμερικανική κυβέρνηση, καλό είναι να αξιολογήσει σοβαρά την έλλειψη αξιοπιστίας και εμπιστοσύνης που δημιουργεί στους συμμάχους της στην περιοχή, η άνευ όρων και κυρώσεων παρακολούθηση της γιγαντωσης του τουρκικού επεκτατισμού.