του Νικόλαου Βασιλειάδη*

Σε λίγες ώρες η Ελλάδα μας αποχαιρετά το 2020, ευρισκόμενη εν μέσω 8ης εβδομάδας (!) εγκλεισμού (και έπεται μακρά συνέχεια), στην 50η από τις 53 χώρες με τη χειρότερη αντιμετώπιση του κορωνοϊού, με την επιβολή των αυστηρότερων μέτρων, που φαλκιδεύουν τον στενό πυρήνα των ατομικών μας δικαιωμάτων. Με χαίνουσα πληγή τη λαθροεισβολή και λαθροεποικισμό και την Τουρκία να μας απειλεί απροκάλυπτα, στοχοθετώντας στη μετάπτωση της θεωρίας του “στρατηγικού βάθους” σε εφαρμοσμένη πολιτική. Έχουμε όμως σε εξέλιξη την Επιχείρηση “Ελευθερία”.

Η λέξη ελευθερία είναι ταυτισμένη με τα πολιτισμικά και ιστορικά φορτία του Ελληνισμού, γιατί γι’ αυτήν πολεμούσαμε πάντοτε, και πάνω σε αυτήν ακουμπά ο καμβάς του αίματος των μαρτύρων και ηρώων μας. Ακόμη και ο εθνικός μας ύμνος είναι” Ύμνος στην Ελευθερία”.

Κατά μία περίεργη λοιπόν σύμπτωση της ιστορίας, έρχεται το 2021, έτος με πρόδηλη σημειολογία, καθώς συμπληρώνονται 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση – Εθνεγερσία – Κρατική Παλιγγενεσία.

Όσο και αν ακούγεται παράδοξο, σε αυτήν τη συγκυρία, βρισκόμαστε ξανά σε μία παρόμοια κατάσταση. Αφελληνισμός, διωγμός της Πίστης μας, αλλοίωση της εθνικής μας ταυτότητας, ακρωτηριασμός της γλώσσας, αφυδατωμένη ελλειπτική αφήγηση της ιστορίας μας, αμφισβήτηση του κρυφού σχολειού και της συνέχειας του ελληνικού έθνους από το ρεύμα της αποδόμησης και δήθεν “εορτασμό” εντελώς αντίθετο στο Πνεύμα της Επανάστασης (μέχρι και πρόσκληση στον Ερντογάν έστειλαν οι Αθεόφοβοι!). Επίσημο Ιερατείο (στην πλειονότητά του) και “οικογένειες των σύγχρονων κοτζαμπάσηδων” πρόθυμοι στην υποτέλεια, φτάνει να μην απολέσουν τα προνόμια τους.

Μία μόνον διττή διαφορά υπάρχει. Ο εχθρός είναι εσωτερικός και η υποδούλωση μας εκούσια!

Σε εκείνη την ιστορική στιγμή, όπου δυστυχώς σχεδόν αμέσως επικράτησε “η διχόνοια η δολερή”, συγκρούστηκαν δύο ιδεολογικά ρεύματα: α) αυτό που ήθελε την Ελλάδα ένα μικρό κράτος – προτεκτοράτο, με δοκησίσοφους πιθηκίζοντες τον δυτικό τρόπο ζωής “υπηρέτες ξένων αφεντάδων” (με ελάχιστες εξαιρέσεις), και, β) το όραμα του Ρήγα, του Καποδίστρια (πρώτου πραγματικού Εθνάρχη), του Ίωνα Δραγούμη, για αναβίωση του Οικουμενικού Ελληνικού Πολιτισμού, ως συνέχεια του Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού και του Ελληνοχριστιανικού Πολιτισμού του Βυζαντίου (η μακροβιότερη αυτοκρατορία). Δυστυχώς, επικράτησε το πρώτο και γι’ αυτό το στραβογεννημένο ελλαδικό κράτος πορεύεται επί 2 αιώνες χωρίς πραγματική εθνική και οικονομική ανεξαρτησία (τις ελάχιστες φορές που ομονοούσε γράφτηκαν οι χρυσές σελίδες της Σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας).

Όπως γίνεται καταληπτό, το ζητούμενο του περιεχομένου της ελευθερίας ήταν η ταυτότητα! όπως και στο νέο (20)21!

Να λοιπόν και πάλι, δύο αιώνες μετά, που το ίδιο ερώτημα τίθεται, πιο εμφατικά ξανά: θέλουμε μία Ελλάδα Ελληνική και Ορθόδοξη, με σεβασμό στον πολιτισμό, την ιστορία και τις παραδόσεις μας, που θα πολεμά πάντα “Υπέρ βωμών και εστιών – Για του Χριστού την Πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία” με το Νέο Εθνικό Αφήγημα: “Η ανάδειξη της Οικουμενικότητας του Ελληνισμού στη σύγχρονη διεθνή πραγματικότητα”. Ή μία Ελλάδα πολυπολιτισμική, χωρίς Έλληνες, με απόλυτη εξάρτηση από τους “δανειστές – συμμάχους” μας (όπως την οραματίζονται οι σύγχρονοι προεστοί μας, όλων των χρωμάτων);

Δυστυχώς, η επιλογή ταυτότητας είναι και επιλογή επιβίωσης, και είναι η τελευταία μας ευκαιρία!

Την απάντηση μας τη δίνει ο ηγέτης της Ελληνικής Επανάστασης:

Κάποτε λοιπόν ρώτησαν και το θρυλικό γέρο του Μωριά, τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη εάν είναι αγγλόφιλος, γαλλόφιλος ή ρωσόφιλος και εκείνος με τη συνηθισμένη θυμοσοφία του απάντησε:

– Εγώ είμαι Θεόφιλος. Γιατί σαν το Θεό κανείς δεν αγαπάει την Ελλάδα.

Σημαντική υποσημείωση: ο ηγέτης αναδεικνύεται από τις ιστορικές περιστάσεις. ο Κολοκοτρώνης στις μάχες της επανάστασης. ο Αλέξανδρος έγινε Μέγας γιατί νίκησε στην εκστρατεία στην ανατολή. ο Παπάγος μέσα από το έπος του ‘40. Ας έχουμε στο νου μας τη γνωστή ρήση:

“Χαλεπόν άρχεσθαι υπό χερείονος” – (Είναι σκληρό να σε εξουσιάζει κάποιος κατώτερος) – Δημόκριτος

 

*Δικηγόρου – Επίκουρου Καθηγητή Ιστορίας

Προέδρου της  ΔΕ της  ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ

 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ” της 31ης Δεκεμβρίου 2020